2007/Apr/24

จากหนึ่งถึงร้อย รอยทางของฝัน
เธอเองและฉัน ต่างเดินได้ไม่ไกล
หกเจ็ดแปดเก้า เราเดินไม่ไหว
โซเซล้มไป เป็นศูนย์ที่จุดเดิม

*ทั้งทุกข์และท้อร้องไห้
เดียวดายเหมือนกัน
ไม่รู้จะเริ่มอีกทีตรงไหน

ถามเธอว่าจะลองนับหนึ่ง ด้วยกันไหม
ลุกขึ้นอีกครั้ง แล้วเดินไปเคียงกัน
ฉันเดินไปกับเธอ แล้วเธอไปกับฉัน
อย่างนี้ ก็ไม่หวั่น
ก้าวกันไปให้ถึงหนึ่งร้อย

เธอเองก็ล้ม ฉันเองก็ล้ม
ประโยชน์อะไร ถ้าหากเราไม่ช่วยกัน
ความจริงที่หวัง คงเป็นแค่ฝัน
เราไปด้วยกัน จากศูนย์ก็ไม่กลัว

นะ นะ มาด้วยกันไหม
นะ นะ มาด้วยกันไหม

**ถามเธอว่าจะลองนับหนึ่ง ด้วยกันไหม
ลุกขึ้นอีกครั้ง แล้วเดินไปเคียงกัน
ฉันเดินไปกับเธอ แล้วเธอไปกับฉัน
อย่างนี้ ก็ไม่หวั่น
ก้าวกันไปให้ถึงหนึ่งร้อย

Comment

Comment:

Tweet